Οικονομικισμός, Αλέξαντρ Ντούγκιν

1. Σε ποιο σύστημα συντεταγμένων μπορούμε να εξετάσουμε το φαινόμενο του «οικονομικισμού».

Ο οικονομικός καπιταλισμός εκπροσωπεί μόνον μία τυχαία παραλλαγή της κοινής ουσίας της αναπτύξεως του καπιταλιστικού συστήματος; Ή μήπως είναι η σαφής ενσάρκωση της όλης λογικής του, ο θρίαμβός του;

Η απάντηση στην ερώτηση αυτήν δεν μπορεί να βρεθεί στου κλασικούς της θεωρίας της οικονομίας, με τον ορίζοντα τους περιορισμένο στην βιομηχανική φάση της ανάπτυξης – το γενικό εμπόριο και την πλήρη οικονομική σημασία του οποίου (και πάνω από όλους οι Μαρξιστές) μελέτησαν πλήρως και ορθώς. Η μεταβιομηχανική κοινωνία είναι κατά πολλούς τρόπους μία σκοτεινή πραγματικότητα. Στην ανάλυσή της δεν υπάρχουν αναγνωρισμένοι κλασικοί, μολονότι πολλοί συγγραφείς έχουν επιχειρήσει μία βαθιά ματιά στο φαινόμενο αυτό. Το καθήκον της κατανόησης του «οικονομικισμού» ανήκει σε εμάς, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Προκειμένου ακόμη και να κάνουμε τα πρώτα βήματα προς την κατεύθυνση μίας συνεπούς
επισκόπησης επί του θέματος αυτού, οφείλουμε να αναλογισθούμε την όλη ιστορία του οικονομικού παραδείγματος και να εξατομικεύσουμε εκεί την θέση του «οικονομικισμού» - όχι μόνον υπό το πρίσμα μίας ποσοτικής χρονολογήσεως, αλλά από την οπτική γωνία της ποιοτικής σχέσεως του φαινομένου αυτού στην γενική ανάπτυξη των οικονομικών μοντέλων.
Και όμως, ακόμη και εδώ, στο μηδενικό σημείο σχηματισμού του προβλήματος, συναντάμε ένα στοιχείο αβεβαιότητας, η οποία υπονομεύει την δομή της αναλύσεως. Υπάρχει πράγματι μία και μόνον ιστορία της οικονομίας; Τέτοια ιστορία όντως υπήρξε, αλλά σε δύο (ή τρείς;) εναλλακτικές εκδοχές. Υπάρχει μία αναγνωρισμένη ιστορία της οικονομίας από την Φιλελεύθερη πλευρά (ο καπιταλισμός ως έκφραση του σύγχρονου και πιο προοδευτικού παραδείγματος στην οικονομία), όπως επίσης από την Μαρξιστική πλευρά (ο σοσιαλισμός και η υπέρβαση του καπιταλισμού ως έκφραση του σύγχρονου και πιο προοδευτικού παραδείγματος στην οικονομία). Και περαιτέρω, υπήρξε και μία Τρίτη πηγή (π.χ οικονομική «ετεροδοξία»), η οποία απέτυχε απολύτως να αξιολογήσει το οικονομικό παράδειγμα στα πλαίσια αυτής της σκληρής φόρμουλας (προοδευτικό- μη προοδευτικό), όπως συνήθιζαν να κάνουν οι κλασικοί οικονομολόγοι. Αυτή, όμως, η «τρίτου δρόμου» οικονομική σχολή παρέμεινε περιθωριακή., παρά την παρουσία στις τάξεις της πρώτης τάξεως οικονομολόγων και φιλοσόφων.


2. Η προβληματική αξιολόγηση του οικονομικισμού στην Μαρξιστική θεωρία.


Τα γεγονότα της τελευταίας δεκαετίας έχουν δείξει μία ξεκάθαρη επιτυχία της ιστορικής τάσεως της Φιλελεύθερης οικονομίας. Και ακριβώς στην ενότητα της Φιλελεύθερης οικονομικής και φιλοσοφικής σκέψεως γεννηθήκαν οι πρώτες θεωρητικολογίες στην μεταβιομηχανική κοινωνία. Η σοσιαλιστική σκέψη παρέμεινε, αντιθέτως, εντελώς εντός των πλαισίων του βιομηχανικού παραδείγματος και η δραματική πτώση του Σοβιετικού συστήματος εισάγει αλάνθαστους τονισμούς στην ιστορία αυτής της λόγιας διενέξεως.

Το Φιλελεύθερο σύστημα ήταν ικανό να:

διαφύγει των σοσιαλιστικών επαναστάσεων

να διαλύσει το προλεταριάτο

να το αποτρέψει από το να ενοποιηθεί σε ένα επαναστατικό κόμμα, δρώντας σε παγκόσμιο επίπεδο

να κερδίσει τον ιδεολογικό πόλεμο εναντίον του σοσιαλιστικού στρατοπέδου.


Από όλες αυτές τις απόψεις το Φιλελεύθερο πρότυπο επιτυχώς νίκησε την Μαρξιστική απειλή.

Εκτός από την θέση του τακτικού πλεονεκτήματος βρισκόμαστε εδώ αντιμέτωποι με ένα πιο σχετικό θεμελιώδες συμπέρασμα. Μπορώ να κατανοήσω ότι οι άνθρωποι που μοιράζονται συγκεκριμένες ομάδες weltanschauungen (ΣτΜ: «κοσμοθεωρίες») δύσκολα θα αποδεχτούν αυτό το συμπέρασμα – και ακόμη και η σκέψη μίας τέτοιας γενικεύσεως μπορεί να είναι ενοχλητική για κάποιους. Το δίχως άλλο, ένας μεγάλος αριθμός παραγόντων μας οδηγεί να στην σκέψη ότι το Φιλελεύθερο παράδειγμα – ειδικότερα, δηλαδή, ο σύγχρονος Καπιταλισμός – είναι μόνον το οικονομικό παράδειγμα, το οποίο ενσαρκώνει στον εαυτό του το πραγματικό πνεύμα του σύγχρονου κόσμου. Ο Φιλελεύθερος καπιταλισμός απεδείχθη το πιο ενημερωμένο οικονομικό σύστημα, περισσότερο από τον σοσιαλισμό (και από τα οικονομικά πρότυπα του «τρίτου δρόμου»).

Ούτως εχούσης της καταστάσεως, θα ήταν λάθος να αποκρυπτογραφήσουμε εκ των υστέρων τα Σοσιαλιστικά συστήματα ως αποδεικνυόμενα λιγότερο επαρκή, ενώ είναι προσκολλημένα στο σύγχρονο οικονομικό παράδειγμα. Όλα είναι περισσότερο σύνθετα: η αντικαπιταλιστική προέλευση και η φιλοσοφικός συλλογισμός, που βρίσκονται στις ρίζες του σοσιαλιστικού οικονομικού προτύπου, εμφανίζονται ως είδη αντιμοντέρνων τάσεων συγγενών με την οικονομία – μόνον, όμως, συγγενείς με αυτήν. Δεν αποτελεί αδιέξοδο, αλλά την τελευταία μάχη (μολονότι καλυμμένη και εξωτερικά στυλιζαρισμένη σύμφωνα με την εμφάνιση του «μοντερνισμού») του αντιμοντερνικού παραδείγματος μίας weltanschauung (ΣτΜ: «κοσμοθεωρίας») , που βρίσκει έκφραση στην οικονομική θεωρία και πράξη.

Στην εποχή μας η σοσιαλιστική θέση δεν έχει καμία αξία: όχι μόνον οι προβλέψεις του Μάρξ περί της μετατροπής της βιομηχανοποιημένης Δύσεως σε σοσιαλισμό απεδείχθησαν αληθείς μόνον στον Ανατολική αγροτικό-ασιατικό τρόπο παραγωγής. Ακόμη και το τελευταίο μαρξιστικό επιχείρημα κατερρίφθη – το γεγονός της υπάρξεως του Μαρξισμού (του νικητή, πραγματοποιημένου Μαρξισμού – μολονότι με έναν βολουνταριστικό, μπλανκιστικό-λενινιστικό τρόπο) σε πολλές περιοχές του κόσμου.

Πώς να καταλήξουμε – από αυτό το σημείο εκκίνησης – ότι ο ίδιος ο σοσιαλισμός εκπροσωπεί ένα πιο «προοδευτικό» φαινόμενο; Πώς να δηλώσουμε ότι η πραγματική πορεία της παγκόσμιας ιστορίας (η κακόφημη ιστορική αναγκαιότητα) ακολουθεί ακριβώς αυτήν την
κατεύθυνση; Είναι αδύνατον. Προκύπτει ένα γεγονός όλο και πιο καθαρά: ότι ο σοσιαλισμός
υπήρξε το αποτέλεσμα μίας αποφασιστικής γενικής προσπάθειας – όχι ένα προϊόν της αντικειμενικής πορείας της ιστορίας, αλλά ακριβώς της ανταρσίας εναντίον αυτής της αντικειμενικής πορείας – η συνέπεια μίας ηρωικής εξεγέρσεως και μίας ηθικής πράξεως ηρωισμού, στην οποία η μεγιστοποίηση της εντάσεως έδεσε μεταξύ τους την επαναστατική ελίτ και την εθνική μάζα. Σε αυτό το πλαίσιο η γεωγραφική και πολιτιστική ιδιαιτερότητα των χωρών όπου ο σοσιαλισμός πέτυχε δεν εμφανίζεται πλέον ως ένα συχνό στοιχείο, αλλά ως ένας σημαντικός, όχι, όμως, αποφασιστικός παράγοντας.

Ο σοσιαλισμός κέρδισε στις χώρες της Ανατολής ως εχθρός – πολιτιστικός, ιστορικός, εθνικός και θρησκευτικός – Ανατολικών προελεύσεων και προτεραιοτήτων. Ο ρωσικός ευρασιατικός (και ορθόδοξα Εβραίος) εσχατολογικός μεσσιανισμός των μπολσεβίκων κομμισσαρίων απεδείχθη επιχείρημα με μεγαλύτερο βάρος από σε σχέση με τις εκλεπτυσμένες αφαιρέσεις της πολιτικής οικονομίας. Ο Μαρξιστικός ουνιβερσαλισμός δεν απεδείχθη συγκριτικά έγκυρος. Και ως μία θεμελιώδης κοινή γλώσσα ο Μαρξισμός θρυμματίστηκε μαζί με την Ρωσική – Σοβιετική Αυτοκρατορία. Οι σύγχρονες απόπειρες να αποκρυπτογραφηθεί το φαινόμενο του «οικονομικισμού» υπό ένα Μαρξιστικό ορθόδοξο πρίσμα είναι καταδικασμένες να αποτύχουν από την στιγμή που η ίδια η ορθοδοξία κατεστράφη. Η ορθοδοξία έρχεται αντιμέτωπη – πρώτα απ’ όλα – με την πλέον σοβαρή πρόκληση να προσφέρει μια μη αντιφατική ερμηνεία των παραδόξων του 20ου αιώνος – και πάνω από όλα τα τραγικής μοίρας του σοσιαλισμού στην τελευταία του δεκαετία. Μόνον αφότου καταφέρει αυτό, θα ήταν δυνατόν να προχωρήσει παρακάτω. Έχοντας, όμως, καταφέρει κάτι τέτοιο, θα ήταν ο ορθόδοξος Μαρξισμός ο ίδιος όπως πρίν; Αυτό είναι δύσκολο να το πιστεύσουμε.

Με τον τρόπο αυτόν ο Φιλελευθερισμός έχει τις ποιότητες να αναλύσει τον «οικονομικισμό» σύμφωνα με την δική του ιδιαίτερη οπτική. Το κίνημα προς μία καθαρά οικονομικίστικη οικονομία θα είναι υπό την άποψη αυτήν το κίνημα προς ένα περισσότερο σύγχρονο και «προοδευτικό» επίπεδο. Από την στιγμή που ο καπιταλισμός θεωρείται ως σύγχρονος και «προοδευτικός», τόσο σύγχρονος και «προοδευτικός» θα είναι και ο οικονομικισμός.




3. «Η πραγματική κυριαρχία του Κεφαλαίου»


Ο Φιλελευθερισμός αφομοίωσε από τον σοσιαλιστική (ακόμα και την Μαρξιστική) weltan
shauung ό,τι από ένα παραδειγματικό πρίσμα δεν μπορούσε να αντιπαρατεθεί στα θεμέλια της καπιταλιστικής λογικής και κατέστρεψε όλες τις εναπομείνασες μορφές - τις πραγματικά εναλλακτικές - στο τέλος ενός ιδεολογικού, οικονομικού και γεωπολιτικού πολέμου.
Το μεταβιομηχανικό επίπεδο της αναπτύξεως του καπιταλισμού - κατά την διάρκεια της οποίας έλαβε χώρα η μεταβολή του σε ένα καθαρά οικονομικίστικο επίπεδο της οικονομίας – συνέπεσε με την παγκοσμιοποίηση και ολοκληρωτικοποίηση του φιλελεύθερου προτύπου. Ο οικονομικισμός είναι ένας δείκτης αναπτύξεως του καπιταλιστικού παραδείγματος. Πέραν τούτων, είναι ένα δείκτης που συνδέεται με την μεταμόρφωση αυτού του παραδείγματος σε κάτι που δεν έχει εναλλακτική. Ο οικονομικισμός είναι ένα λογικό όριο από το οποίο έλκεται η επαρκέστερη ανάπτυξη του Καπιταλισμού.

Στο ανέκδοτο Έκτο Βιβλίο του «Κεφαλαίου», ο Μάρξ προσέφερε μία περιγραφή του επιπέδου αυτού ως τον τελικό κύκλο της «πραγματικής κυριαρχίας του κεφαλαίου», η οποία θα σημάνει ότι το εναλλακτικό, επαναστατικό προλεταριακό υποκείμενο θα έχει χάσει την μάχη στο προηγούμενο επίπεδο της «κυριαρχίας των μορφών». Αυτό το Μαρξιστικό θέμα της μη προκαθορισμένης μορφής του τελικού αποτελέσματος της παγκόσμιας διαμάχης μεταξύ Εργασίας και Κεφαλαίου είναι κάτι που ο ορθόδοξος Μαρξισμός πάντοτε φοβόταν, ακριβώς όπως κάθε έμβιο ον φοβάται την φωτιά.

Όθεν και η πρόταση να τοποθετηθεί ο «οικονομικισμός» στην εσχατολογική ζώνη της οικονομικής ιστορίας της καπιταλιστικής αναπτύξεως. Μία τέτοια προσέγγιση απολύτως ορθή από την πλευρά της κύριας τάσεως της καπιταλιστικής αναπτύξεως – την πρόοδο της αποξενώσεως. Πρώτα η αποξένωση του προϊόντος της εργασίας από τους παραγωγούς, έπειτα η αποξένωση της όλης σφαίρας της παραγωγής μέσα στο σύστημα της τραπεζικής πιστώσεως και τέλος η μετάφραση της όλης οικονομίας στην μορφή της εικονικής οικονομικής κερδοσκοπίας.


4. Ο Φιλελευθερισμός ως αποξένωση, η «πρόοδος» ως παρακμή.


Ο οικονομικισμός αποτελεί την κορωνίδα της καπιταλιστικής λογικής και αντιπροσωπεύει το τελευταίο, υψηλότερο επίπεδο αποξενώσεως.

Σε αυτήν την διαδικασία της ολικής αποξενώσεως η φυσική πορεία της ιστορικής αναπτύξεως φαίνεται ξεκάθαρα από την πλευρά της παραδοσιακής κοινωνίας. Στην παράδοση,
όμως, εμφανίζεται ένα μόνιμο θέμα – αυτό των Ηρώων, των Προφητών και των Σωτήρων, οι οποίοι αντιστέκονται στην ιστορική εντροπία, ενάντια στην βαρυτική δύναμη της Υπάρξεως. (ο Μάρξ και το Μαρξιστικό δόγμα μπορούν να μετρηθούν άνετα ως ανάλογα με αυτήν την «προ - εσχατολογική» ανταρσία) Αργά ή γρήγορα, όμως, αυτή η κατηγορία επίσης καταρρέει κάτω από τον ογκόλιθο της μοίρας και οι συνθήκες αποκαλύψεως γίνονται χειρότερες.Η παραδοσιακή αυτή άποψη θεωρεί την «πρόοδο», «την φυσική πορεία της ιστορίας», τον «μοντερνισμό» ως πεπρωμένο και κάτι κακό, ως την αδρανή πτώση μίας βαρύνουσας μάζας, ως την συνεπαγόμενη ψυχρότητα του Είναι. Η ιστορία είναι αποξένωση σύμφωνα με τους παραδοσιαστές.

Η ιστορία του πολιτισμού αντιμετωπίζεται ως αποξένωση από τον Ρουσσώ (ο «ευγενής άγριος» που χαραμίζεται από την κοινωνία), τον Χέγκελ («αποξένωση της Απόλυτης Ιδέας») και τον Μάρξ («αποκοπή από τον πρωταρχικό κομμουνισμό»). Η ευτυχής στροφή («ορθή δημοκρατία» για τον Ρουσσώ, «Πρωσσικό Κράτος» για τον Χέγκελ, «Παγκόσμια Επανάσταση» για τον Μάρξ) συμβαίνει παρά την αδράνεια της ιστορίας.Το «τέλος του κόσμου», έτσι, (αυτό το οντολογικά θετικό γεγονός κατά τους Χριστιανούς) ακολουθεί την περίοδο του Αντίχριστου. Και η έλευση του Αντίχριστου ανιχνεύεται ως το αλάνθαστο σημάδι της προσέγγισης στην Δευτέρα Παρουσία. Αυτό δεν σημαίνει, βεβαίως, ότι η συγκεκριμένη αναγγελία της προσεγγίσεως στην Δευτέρα Παρουσία μπορεί, επίσης, να αγγίξει και τον «πρίγκιπα του κόσμου». Μόνον ένα καλό υπάρχει στην κλίμακα της αποξενώσεως – μόλις η θανάσιμη αυτή διαδικασία φθάσει στα όρια της, θα ξεριζωθεί από την τιμωρητική δεξιά χείρα της υπερβατικής αρχής.



5. Οικονομία και διαλεκτική του κακού.


Ο Φιλελευθερισμός αποτελεί την φυσική τάση της αναπτύξεως της «φιλοσοφίας της οικονομίας», αυτονομημένη, αποκομμένη από όλες τις υπόλοιπες κοινωνικές δομές της αξίας στην ποιοτική της σύγχρονης ενσαρκώσεως. Αυτή είναι η σταθερότητα του «status-quo».
Ένα διαφορετικό θέμα είναι ο τρόπος που εκτιμούμε τον «οικονομικισμό» και εν γένει το «φιλελεύθερο-καπιταλιστικό» μονοπάτι της οικονομικής αναπτύξεως. Εάν δούμε τον «οικονομικισμό» («η πραγματική κυριαρχία του κεφαλαίου») με σκοτεινά χρώματα τότε – είτε συνειδητά είτε όχι – βρίσκουμε τους εαυτούς μας στην απέναντι πλευρά από αυτήν του μοντερνισμού. Αυτό δεν δύναται να καλυφθεί πίσω από την μάσκα της συζήτησης περί «προόδου». Η φυσική πορεία της ιστορίας (επίσης ιστορία της οικονομίας) δεν μας ταιριάζει. Θεωρούμε την οικονομική εντροπία ως ανήθικη και επιθυμούμε να τεθούμε εναντίον της. Στην περίπτωση αυτήν πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας - με έναν βολουνταριστικό, λενινιστικό τρόπο - όχι μόνον στα εφόδια των μη «οικονομικίστικων» απόψεων περί της οικονομίας, και , επίσης, σε όλα τα οικονομικά μοντέλα που είναι μη μοντέρνα, αντι- μοντέρνα και τα οποία βασίζονται σε μία «ηρωική» (σύμφωνα με τον ορισμό του Werner Sombart) παρόρμηση για υπέρβαση της κακής πορείας του παροδικού κόσμου.
Ο «οικονομικισμός» δεν είναι ένα ερώτημα της μηχανικής παρακάμψεως από το οικονομικό παράδειγμα του καπιταλισμού. Αποτελεί ένα κανονικό στάδιο της αναπτύξεώς του – το στάδιο του παγκόσμιου θριάμβου του.

Είναι ανόητο και ανεύθυνο να παραπονούμεθα για το γεγονός ότι η μάζα της οικονομικής κερδοσκοπίας στα χρηματιστήρια ανά τον κόσμο υπερβαίνει κατά πολύ τους προϋπολογισμούς των αναπτυγμένων χωρών ή ότι πλασματικές μεταφορές κεφαλαίων μέσω δικτύων υπολογιστών υπονομεύουν την ανάπτυξη των υλικών παραγωγικών τομέων, μεταβάλλοντας επενδύσεις στην σφαίρα μίας εικονικής οικονομίας. Η αποξένωση της οικονομίας από την παραγωγική σφαίρα, η εικονικοποίηση της οικονομικής ουσίας είναι το κανονικό τελικό στάδιο της καπιταλιστικής αναπτύξεως.


6. Η αναπόδεικτη επιτακτικότητα της επαναστάσεως


Μπορούμε να συμφωνήσουμε εντελώς με όλες τις ακραία καταστροφικές προγνώσεις, οι οποίες γίνονται από αμερόληπτους αναλυτές σχετικά με τις ηθική σημασία αυτών των τάσεων. Είναι γεγονός ότι η αύξηση της εικονικής οικονομίας εις βάρος των πραγματικών τομέων παραγωγής οδηγεί αναπόφευκτα στην οικονομική καταστροφή. Το πληροφοριακό στοιχείο στις μεταμοντέρνες κοινωνίες σκοπεύει στην τελειωτικά υποκατάστατη πραγματικότητα με το να την αντικαθιστά με το ψευδαισθησιακό αλλά ακόμη ισχυρό λειτουργικό του σύστημα. Σε ένα συγκεκριμένο σημείο αυτό θα αποδειχθεί θανάσιμο.
Και όμως – σύμφωνα με τις παραδοσιακές απόψεις για την κοινωνία (και σε άλλα μη φιλελεύθερα ή ανελεύθερα δόγματα)- αυτό είναι η απόλυτη λογική κάθε ενυπάρχουσας διαδικασίας, στην οποία μία υπερβατική αρχή είτε δεν παρεμβαίνει είτε δεν δύναται να παρέμβει, εάν δεν το επιθυμεί. Το κεφάλαιο (ως η υπέρτατη αποξένωση, ως ο συνολικός περιορισμός στην υλιστική ποιοτική αρχή) παλεύει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα να καταστεί το ένα και μοναδικό υποκείμενο της ανθρώπινης ιστορίας. Και το κατάφερε με τον «οικονομικισμό». Ως μία εκπροσώπηση (ΣτΜ: εννοεί την κοινοβουλευτική δημοκρατία), κατάφερε μία πολύ ευκολότερη νίκη απ’ ό,τι στην πρωταρχική του μορφή. Η εικονική, πλασματική οικονομία τοποθετούν την ίδια την αρχή της πραγματικότητας υπό εκμετάλλευση – ακριβώς όπως θέτει υπό εκμετάλλευση την πραγματικότητα της οικονομίας και την οντολογία της (μολονότι η οντολογία αυτή δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητη, αναγκαία stems από την πιο γενική υπέρ-οικονομική μεταφυσική και κοινωνική μορφή.)
Η (έστω θεωρητική) αντίθεση στον «οικονομικισμό» μπορούσε να εμφανισθεί στα προηγούμενα στάδια της καπιταλιστικής αναπτύξεως.

Τα οικονομικά δεν είναι άλλο από μία γλώσσα, με την οποία μπορεί να σχηματισθεί οποιοδήποτε μήνυμα. Το φιλελεύθερο μοντέλο της οικονομίας είναι το μήνυμα της θριαμβεύουσας αποξενώσεως και εντροπίας, της εξατομικεύσεως του κοινωνικού, πολιτικού, πολιτιστικού και ιστορικού όλου. Τέτοιο είναι το μήνυμα του «σύγχρονου πνεύματος», το μήνυμα του Διαφωτισμού. «Αριστεριστές» (ριζοσπάστες δημοκράτες, ο Ρουσσώ, σοσιαλιστές, κομμουνιστές) και δεξιοί (φονταμενταλιστές, παραδοσιαστές, ολοκληρωτιστές) ερμήνευσαν εδώ και πολύ καιρό το φιλελεύθερο ευαγγέλιο (σε φιλοσόφους όπως οι Τζών Λόκ, Ιερεμίας Μπένθαμ, Τζών Μίλλ και σε οικονομολόγους όπως ο Άνταμ Σμίθ και ο Ντέιβιντ Ρικάρντο) ως την ενσάρκωση του κακού σε αυτόν τον κόσμο, ως την αποσύνθεση κάθε οργανικής ουσίας.
Αυτή είναι η θανάσιμη, μηδενιστική πνευματικότητα του μοντερνισμού, βασισμένη στην «εξορία των Θεών» (Μ. Χάιντεγγερ), τον «θάνατο και την δολοφονία του Θεού» (Φ.Νίτσε) και την «εκμετάλλευση» (Κ.Μάρξ)


Ο «οικονομικισμός» δεν είναι απολύτως τίποτα το νέο, είναι ο Φιλελευθερισμός-Καπιταλισμός στην αγνότερη μορφή του. Είναι «μοντερνισμός», που έχει ξεπεράσει την αντίθεσή του. Για τον λόγο αυτόν η διαμαρτυρία εναντίον του «οικονομικισμού» σε εθνικό ή σε διεθνές επίπεδο είναι αδύνατη δίχως μία παγκόσμια επανάσταση συνειδήσεων, δίχως μία εξαιρετική επαναξιολόγηση κάθε αντιφιλελεύθερης ιδεολογίας, δίχως την έκφραση μίας νέας ολοκληρωτικής Εναλλακτικής – και παραπάνω, μία Εναλλακτική όχι μόνον εναντίον του αποτελέσματος (του ίδιου του «οικονομικισμού»), αλλά εναντίον και στην αιτία του («καπιταλισμός», «φιλελευθερισμός», «σύγχρονο πνεύμα»).Η αναζήτηση μίας τέτοιας Εναλλακτικής εντός της περιορισμένης σφαίρας της οικονομίας είναι αδιανόητη. Μία τέτοια Εναλλακτική θα πρέπει να μεταμορφώσει το όλο σύνολο των σύγχρονων κηρυγμάτων, την όλη «γλώσσα του μοντερνισμού». Μόνον έπειτα από αυτό, όταν δηλαδή θα έχει σφυρηλατηθεί το παγκόσμιο φιλοσοφικό παράδειγμα της Τελικής Επαναστάσεως, η εναλλακτική αυτή θα αποκτήσει μία οικονομική μορφή - ως ο πραγματιστικός δρόμος επαγωγικά αναπόδεικτος και εμπειρικά ανέκδηλος.

Αυτός είναι ο ρόλος των «νέων προφητών», των «νέων σωτήρων», των «νέων ηρώων».
Ο αντιοικονομικισμός δεν είναι άλλο από την πιο εξωτερικευμένο επίπεδο του βαθύτερου και ριζοσπαστικότερου αγώνα εναντίον του καπιταλισμού και του φιλελευθερισμού, η αναγκαιότητα του οποίου δεν πηγάζει από πραγματιστικά συμφέροντα, αλλά από το βάθος της αξιοπρέπειας του ανθρωπίνου υποκειμένου ως είδος – ένα υποκείμενο, το οποίο ακόμη και στην άβυσσο της εγκατάλειψης από τον Θεό απορρίπτει κάθε συμβιβασμό με τον αιματοβαμμένο κόσμο και μάχεται για μία ανώτερη οντολογία, για μία νέα ιερότητα, για δικαιοσύνη και αδελφότητα, για ελευθερία και ισότητα.




Μετάφραση-επιμέλεια κειμένου: Λόεγκριν.

Το άρθρο του κ. Α. Ντούγκιν δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο πρώτο τεύχος του περιοδικού ανεξάρτητης σκέψης " Έρημη Χώρα " τον Απρίλιο του 2007.

πηγή: http://eurasiagr.blogspot.com 

ΠΟΥ ΠΑΕΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ; του ΠΕΡΙΚΛΗ ΝΕΑΡΧΟΥ Πρέσβυ ε.τ.

Η ακολουθούμενη πολιτική για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσεως και του εξωτερικού χρέους της χώρας δεν είναι μόνο ατελέσφορη και αδιέξοδη.
Απογυμνώνει επίσης το κράτος από πολύτιμη εθνική περιουσία, στρατηγικές επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, δυνατότητες ασκήσεως εθνικών πολιτικών και αυτονόητα δικαιώματα δημοσίου συμφέροντος και ελέγχου.

Καταφέρει, με τον τρόπο αυτόν, ευθύ πλήγμα στην εθνική κυριαρχία και την ανεξαρτησία της χώρας, φαλκιδεύει τον στρατηγικό και γεωπολιτικό της ρόλο και δημιουργεί κίνδυνο για την ίδια την εθνική υπόσταση του ελληνικού κράτους, καθώς και για τη συνοχή και το εθνικό μέλλον του ελληνικού λαού.

Η πρόσφατη δήλωση του προέδρου του Eurogroup Γιούνκερ ότι «η κυριαρχία της Ελλάδος θα περιορισθεί πάρα πολύ» δεν αποτελεί από την άποψη αυτή έκπληξη αλλά επιβεβαίωση.

Η ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, ΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ

Οι εκπτώσεις στην εθνική κυριαρχία άρχισαν με το Μνημόνιο και τη συνοδευτική δανειακή σύμβαση. Η τελευταία κατέγραψε ρητά αμετάκλητες παραιτήσεις του ελληνικού Δημοσίου από την εθνική του κυριαρχία πάνω σε δημόσια περιουσία. Αυτήν που η κυβέρνηση έσπευσε να υποθηκεύσει στους διεθνείς δανειστές της χώρας ως εμπράγματη εγγύηση, με αντάλλαγμα το πρώτο δάνειο. Η νέα δανειακή σύμβαση για το Μεσοπρόθεσμο, που θα ψηφισθεί τον Σεπτέμβριο, θα είναι η ίδια και χειρότερη, λαμβανομένου υπ' όψιν του Μεσοπρόθεσμου και ειδικότερα του σχεδίου νόμου για το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων.

Η πλήρης απουσία οποιασδήποτε αναπτυξιακής πτυχής από το πρώτο Μνημόνιο δεν ήταν τυχαία. Εξέφραζε την ιδεολογία και την πολιτική της πλήρους απαξιώσεως του κράτους και των γενικευμένων ιδιωτικοποιήσεων. Η προβολή μιας αναπτυξιακής πτυχής, παράλληλης προς τη δημοσιονομική εξυγίανση, θα μπορούσε να επιβεβαιώσει και να νομιμοποιήσει έναν αναπτυξιακό ρόλο του κράτους και να λειτουργήσει ανασταλτικά για τις σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις και την πλήρη κατεδάφιση του δημόσιου τομέα.

Η ανάπτυξη, σύμφωνα με την κρατούσα νεοφιλελεύθερη αντίληψη, δεν θα προέλθει από την άσκηση οποιασδήποτε αναπτυξιακής πολιτικής σ' εθνικό επίπεδο. Θα προέλθει από τους ξένους κυρίως ιδιώτες και τις πολυεθνικές που θ' αγοράσουν τις δημόσιες επιχειρήσεις και την εθνική περιουσία, με την αποκρατικοποίηση.

Η ίδια λογική διέπει και το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Αυστηρή, δηλαδή, δημοσιονομική πολιτική λιτότητας. Καμία αναπτυξιακή διάσταση, την οποίαν θ' ανέμενε κάποιος ακούγοντας για Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Οι συνέπειες είναι προφανείς. Η ύφεση γίνεται βαθύτερη και η υστέρηση εσόδων μεγαλύτερη. Η δημοσιονομική, όμως, κρίση και η κρίση εξωτερικού χρέους, ανεξάρτητα από τη διασφάλιση των πιστωτών με εμπράγματες εγγυήσεις, αξιοποιούνται επίσης ως καταλύτες για την αλλαγή του οικονομικού και κοινωνικού καθεστώτος της χώρας, στο πνεύμα της πολιτικής της παγκοσμιοποίησης.

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ

Οι κυβερνήσεις που κυριάρχησαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ελλάδα μέχρι, τουλάχιστον, τη δεκαετία του '80, ήταν κατά κύριο λόγο συντηρητικές. Εάν στήριξαν τον δημόσιο τομέα και τις δημόσιες επενδύσεις, δεν το έκαναν για λόγους ιδεολογικούς. Αντιμετώπιζαν μια πολύ συγκεκριμένη πραγματικότητα: την καχεξία της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας και την ανεπάρκεια των ιδιωτικών επενδύσεων. Οι αναπτυξιακές δημόσιες επενδύσεις ήταν μια επιβεβλημένη πολιτική, η οποία βοήθησε στην ανασυγκρότηση της χώρας και στήριξε αρκετά υψηλούς ρυθμούς αναπτύξεως.

Οι θεωρίες περί ιδιωτικού και δημόσιου τομέα που δεν λαμβάνουν υπ' όψιν την πραγματική κατάσταση σε κάθε χώρα, είναι ανεδαφικές. Μια χώρα, π.χ., που είναι βιομηχανικά αναπτυγμένη και έχει υψηλή διεθνή ανταγωνιστικότητα δεν έχει τόση ανάγκη από δημόσιο τομέα και δημόσιες επενδύσεις. Ακόμη όμως κι αυτή προσφεύγει σε δημόσιες επενδύσεις και χρηματοδοτήσεις για τη στήριξη της έρευνας, της παραγωγής ορισμένων νέων προϊόντων αιχμής ή την κατάληψη ανταγωνιστικής θέσεως σ' ένα νέο κρίσιμο πεδίο δραστηριοτήτων.

Μια χώρα, όμως, η οποία έχει σημαντική ιστορική καθυστέρηση στην ανάπτυξή της, βρίσκεται σε πολύ διαφορετική θέση. Ο ρόλος του κράτους είναι καταλυτικός. Μόνο με τη δική του παρέμβαση και βοήθεια, στη βάση ενός στρατηγικού σχεδιασμού, μπορεί η χώρα αυτή να στηρίξει και να επιταχύνει την ανάπτυξή της, εκμεταλλευόμενη τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα.

Ακόμη και μεγάλες χώρες, με μεγάλη βιομηχανική και τεχνολογική υποδομή, όπως η Ρωσία και η Κίνα, βασίσθηκαν και βασίζονται, σε πολύ μεγάλο βαθμό, στην κρατική υποστήριξη και σε εθνικές στρατηγικές για την ανάπτυξή τους. Τα νεοφιλελεύθερα πειράματα της ανοικτής αγοράς στη Ρωσία, επί προεδρίας Γιέλτσιν, μείωσαν, μέσα σε 10 χρόνια, κατά 50% το εθνικό εισόδημα της χώρας, δημιούργησαν τους ολιγάρχες και έφεραν τη χώρα στο χείλος της καταστροφής. Χρειάσθηκε η επανορθωτική παρέμβαση Πούτιν για να ξαναβρεί η Ρωσία σταθερή ανάπτυξη και πρόοδο, στο πλαίσιο μιας μεικτής οικονομίας και μιας εθνικής στρατηγικής.

Η Κίνα δεν είχε τα νεοφιλελεύθερα πειράματα Γιέλτσιν. Άνοιξε την αγορά της, αλλά διατήρησε τον πολιτικό έλεγχο του κόμματος, προτάσσοντας την οικονομική από τήν πολιτική αλλαγή. Στο πλαίσιο αυτό, διατήρησε τον έλεγχο της κινήσεως κεφαλαίων και τη μη μετατρεψιμότητα του νομίσματός της. Αυτό της επέτρεψε να επωφεληθεί από το άνοιγμα των αγορών της παγκοσμιοποίησης, διατηρώντας ταυτόχρονα τον εθνικό έλεγχο. Έφερε, με τον τρόπο αυτό, την παγκοσμιοποίηση στα μέτρα της και βγήκε ιδιαίτερα κερδισμένη.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΕΘΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑΤΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΔΕΝ ΕΞΕΛΙΧΘΗΚΕ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΟΠΩΣ ΑΝΑΜΕΝΟΤΑΝ

Η Ελλάδα έχει, προφανώς, ιστορική καθυστέρηση σε σχέση με τις βόρειες, κυρίως, χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Ήταν ήδη προβληματική η ένταξή της, από απόψεως ανταγωνιστικότητας, στην Κοινή Ευρωπαϊκή Αγορά. Υπερίσχυσε όμως η εκτίμηση ότι η ένταξη θα της παρείχε ένα πολύ σημαντικό γεωπολιτικό πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας. Εκτιμήθηκε επίσης ότι η Ελλάδα θα αναγκαζόταν να προσαρμοσθεί στις προηγμένες προδιαγραφές της Κοινής Αγοράς και ότι θα επωφελείτο επίσης από ευρωπαϊκές ενισχύσεις, ιδιαίτερα στον αγροτικό τομέα.

Είναι γεγονός ότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος, χωρίς η Ελλάδα να κατορθώσει να προσαρμοσθεί, να επωφεληθεί δηλαδή, όσο το δυνατόν περισσότερο, από την ένταξή της και να προετοιμασθεί ταυτοχρόνως για την αντιμετώπιση των προκλήσεων που έθετε η Ευρωπαϊκή Ένωση μαζί με τις ευκαιρίες που παρείχε. Αντιθέτως, η επικράτηση μιας κομματοκρατικής πολιτικής κατέστησε τα πράγματα πολύ χειρότερα. Σε μια περίοδο, μάλιστα, που η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρούσε σε νέες κατευθύνσεις, οι οποίες θα καθιστούσαν τη θέση της Ελλάδος πολύ δυσκολότερη ακόμη.

Δεν έγινε εκσυγχρονισμός του κράτους. Ο δημόσιος τομέας αντιμετωπίσθηκε ως λάφυρο της κομματοκρατίας και δυσφημίσθηκε ποικιλοτρόπως. Η ανάπτυξη αποτελματώθηκε και η δημοσιονομική απόκλιση έγινε μόνιμο καθεστώς. Εν τω μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, ήδη από τη δεκαετία του '80, και υπό την κάλυψη της μεγάλης ευρωπαϊκής ιδέας, εγκολπώθηκε τον νεοφιλελευθερισμό ως καθεστωτική πολιτική, υπό τις πιέσεις της Μάργκαρετ Θάτσερ και του Ρόναλντ Ρήγκαν. Η πολιτική αυτή εξελίχθηκε, στην επόμενη δεκαετία, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενώσεως και την αλλαγή του διεθνούς σκηνικού, σε πλήρη ταύτιση με την παγκοσμιοποίηση.

Τα νέα βήματα στην ευρωπαϊκή οικοδόμηση, όπως η εισαγωγή του ευρώ και η δημιουργία της Ευρωζώνης, έγιναν, κατά τρόπο πρωθύστερο προς την επιζητούμενη πολιτική ενοποίηση και, επιπλέον, μέσα στο νέο πλαίσιο της ταυτίσεως της Ευρώπης με την παγκοσμιοποίηση. Η εξέλιξη αυτή, όπως αποδείχθηκε αργότερα, δεν ήταν καθόλου θετική για την Ελλάδα. Άλλαξε, ουσιαστικά, τη βάση πάνω στην οποία είχε αρχικά σχεδιασθεί η Ευρωπαϊκή Κοινή Αγορά, με αναφορά την ισότιμη συμμετοχή των κρατών.

Η παγκοσμιοποίηση δημιούργησε νέους όρους στην υποτιθέμενη Κοινή Αγορά. Ποια έννοια έχει η Κοινή Αγορά, όταν συγχέεται με τα ανοικτά σύνορα και την παγκόσμια αγορά; Πώς μπορεί, υπό τους όρους αυτούς, να διαφυλαχθεί η ισότιμη συμμετοχή, η αλληλεγγύη μεταξύ των μελών, η σύγκλιση των επιπέδων ζωής και η εσωτερική συνοχή της Ευρωπαϊκής Ενώσεως;

Η εισαγωγή του ευρώ, χωρίς την προηγούμενη διασφάλιση κοινών πολιτικών, δημοσιονομικής εναρμονίσεως και αλληλεγγύης έναντι του κοινού νομίσματος, είχε σε σπέρμα τις αντιφάσεις που απορρέουν από τις ελλείψεις αυτές, σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση και την απορρύθμιση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Η ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΚΑΙ ΟΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Η ένταξη της Ελλάδος στην Ευρωζώνη, υπό τις γνωστές συνθήκες, από την κυβέρνηση Σημίτη, συνοδεύθηκε με ψευδαισθήσεις για ασφάλεια, που δεν ανταποκρίνονταν, σε καμιά περίπτωση, στην πραγματικότητα. Το πλεονέκτημα των χαμηλών επιτοκίων δεν αξιοποιήθηκε για την προώθηση μιας αναπτυξιακής πολιτικής. Οι πολιτικοί ιθύνοντες υπεστήριζαν από τότε ως προοπτική την παγκοσμιοποίηση και τις ξένες επενδύσεις. Όχι οποιαδήποτε εθνική αναπτυξιακή στρατηγική. Εμποτισμένοι μάλιστα με το πνεύμα αυτό, που ήταν κυρίαρχο και στην Ευρώπη, ανήγαγαν σε θεωρία την άποψη ότι δεν χρειαζόμαστε τώρα οποιαδήποτε βιομηχανική πολιτική. Το μέλλον ανήκει στη λεγόμενη «νέα οικονομία», τη χρηματιστική, δηλαδή, οικονομία και τις υπηρεσίες. Με τη λογική αυτή, τα χαμηλά επιτόκια και η ψευδαίσθηση της ασφάλειας του ευρώ αξιοποιήθηκαν για την κατανάλωση και τα χρηματιστηριακά παιχνίδια, με τα γνωστά αποτελέσματα. Από την πικρή, όμως, αυτή εμπειρία δεν αντλήθηκε κανένα μάθημα. Συνεχίσθηκε και συνεχίζεται ακόμη η ίδια πολιτική, όταν έχει γίνει καταφανές ότι η πολιτική αυτή οδηγεί ουσιαστικά στο ξήλωμα της Ελλάδος ως εθνικού κράτους και εθνικής κοινωνίας, και σε δραματική υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού.

ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

Εάν διαβάσει κανείς τα επιμέρους άρθρα του σχεδίου νόμου για το λεγόμενο Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, μένει άναυδος για το πού οδηγείται η χώρα με την ακολουθούμενη πολιτική και για το πού πάει η εθνική κυριαρχία.

Αντιλαμβάνεται επίσης πόσο εκτός πραγματικότητας και παραπλανητικός είναι ο ισχυρισμός ότι δεν παρέχονται δήθεν εμπράγματες εγγυήσεις για το συζητούμενο νέο δάνειο προς την Ελλάδα. Ποιες άλλες εμπράγματες εγγυήσεις χρειάζονται όταν η εθνική περιουσία που καταγράφηκε σε κεφάλαια στο Μεσοπρόθεσμο προς «αξιοποίηση» χάνεται αμετακλήτως για το Δημόσιο, μόλις περιέλθει στο Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου;

Στο Ταμείο περιλαμβάνονται, άλλωστε, όχι μόνο δημόσιες επιχειρήσεις, με όλο το ενεργητικό τους, αλλά και δημοτικές επιχειρήσεις, «περιουσιακής φύσεως δικαιώματα, δικαιώματα διαχείρισης και εκμετάλλευσης, κεκτημένα οικονομικά συμφέροντα, άυλα δικαιώματα και δικαιώματα λειτουργίας, συντήρησης και εκμετάλλευσης υποδομών». Περιλαμβάνονται επίσης «κινητές αξίες εταιρειών, κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή ακίνητα». Επισημαίνεται ειδικότερα ότι «το Δημόσιο απεκδύεται κάθε δικαιώματός του επί αυτών από τη δημοσίευση της απόφασης της Δ.Ε.Α.Α. στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως».

Επισημαίνεται επίσης στην παράγραφο 6 του άρθρου 1 ότι: «Το πράγμα ή δικαίωμα που μεταβιβάσθηκε ή παραχωρήθηκε στο Ταμείο, σύμφωνα με την παράγραφο 5 του παρόντος άρθρου, δεν μπορεί να αναμεταβιβασθεί στον προηγούμενο κύριο ή δικαιούχο καθ' οιονδήποτε τρόπο».

Στην παράγραφο 8 του ιδίου άρθρου καθορίζεται ότι «Εμπράγματα δικαιώματα τρίτων μπορεί να κηρύσσονται αναγκαστικώς απαλλοτριωτέα, με απόφαση του υπουργού Οικονομικών, για λόγους μείζονος σημασίας δημοσίου συμφέροντος».

Με απλά λόγια, το κράτος αναλαμβάνει όχι μόνο να παραιτηθεί αμετακλήτως από την περιουσία του και την «αξιοποίησή» της, αλλά να απαλλοτριώσει, με δική του επιβάρυνση, οποιαδήποτε δικαιώματα τρίτων. Αναλαμβάνει επίσης να εξασφαλίσει την προνομιακή αξιοποίηση της περιουσίας αυτής με προκλητικούς όρους αποκλίσεως από τα ισχύοντα, όπως είναι η επιφάνεια καλύψεως ενός οικοπέδου με συντελεστή 5 ή 6 φορές υψηλότερο απ' ό,τι ισχύει για τους άλλους σε εκτός σχεδίου πόλεως κατασκευές. Με δικαίωμα επίσης καταλήψεως του αιγιαλού και πολλά άλλα σκανδαλώδη δικαιώματα αποκλίσεως και προνομιακής μεταχειρίσεως.

Με τη μεταβίβαση της προς «αξιοποίηση» περιουσίας του στο Ταμείο, το κράτος έχει μόνο το δικαίωμα του υπηρέτη και του επικούρου. Δεν έχει το δικαίωμα να έχει ουσιαστικά λόγο και άποψη για το είδος της «αξιοποιήσεως», η οποία επιφυλάσσεται στην περιουσία του.

Υποτίθεται ότι ασκεί εμμέσως μια επιρροή, μέσω των υπηρεσιακών υπευθύνων που συμμετέχουν στο Ταμείο. Καταλυτικό, όμως, ρόλο σ' αυτό παίζει το λεγόμενο Συμβούλιο των Εμπερογνωμόνων, το οποίο ουσιαστικά ελέγχεται από την «τρόικα», παρά την επίφαση 4 Ελλήνων και 3 ξένων εμπειρογνωμώνων στη σύνθεσή του. Όπως καθορίζεται στο σχέδιο νόμου, οποιαδήποτε απόφαση του Ταμείου, χωρίς προηγούμενη γνωμοδότηση του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων, είναι άκυρη.

Η ΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΘΝΙΚΟ Σ' ΕΝΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ;

Οι μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και η πώληση της εθνικής περιουσίας, με την επίφαση της «αξιοποιήσεως», οδηγούν σε ριζική αλλαγή από ένα εθνικό σ' ένα παγκοσμιοποιημένο μοντέλο παραγωγής, ελεγχόμενο κατά κύριο λόγο από ξένα συμφέροντα.

Το Δημόσιο και οι δημόσιες επιχειρήσεις ήταν μέχρι τώρα ο μεγαλύτερος εργοδότης. Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στους έλληνες εργαζομένους από την αλλαγή αυτή, σε συνδυασμό με την ακολουθούμενη μέχρι τώρα πολιτική ανοχής απέναντι στη μαζική λαθρομετανάστευση και τον μεγάλο αριθμό λαθρομεταναστών, που βρίσκονται ήδη στην Ελλάδα;

Είναι γνωστό ότι οι πολυεθνικές εταιρείες αναζητούν συστηματικά φθηνό εργατικό δυναμικό, τουλάχιστον για τις εργασίες εκείνες στις οποίες δεν απαιτείται εξειδίκευση. Είναι βέβαιο ότι ο έλληνας εργαζόμενος θα βρεθεί σε συναγωνισμό για τριτοκοσμικά μεροκάματα ή μπροστά στο δίλημμα να μεταναστεύσει.

Είναι μια άλλη διάσταση και συνέπεια της ακολουθούμενης πολιτικής, που οδηγεί στην αλλοτρίωση και την εθνική αποδόμηση της Ελλάδος. Δεν φαίνεται να είναι, άλλωστε, τυχαία, σε σχέση με την πολιτική και την αντίληψη αυτή, η παράδοξη πολιτική που ακολουθείται, εδώ και μια δεκαπενταετία, τουλάχιστον, απέναντι στη λαθρομετανάστευση και η συνακόλουθη προπαγάνδα για «πολυπολιτισμική κοινωνία» και «πολυπολιτισμική παιδεία».

Ο ελληνικός λαός διαβλέπει τα όσα τεκταίνονται πίσω από τα ωραία λόγια για τη «σωτηρία» της χώρας. Γνωρίζει ότι πρέπει να κάνει πολλές θυσίες για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο, αρκεί όμως να βλέπει σε προοπτική το φως μιας συγκεκριμένης ελπίδας.

Όχι αδιέξοδο και όχι απειλή για την ίδια την ύπαρξη της πατρίδας του. Η αναπτυξιακή πολιτική, η περικοπή του χρέους, η μείωση του επιτοκίου και η μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση, σε κλίμακα τριακονταετίας, είναι οι τέσσερις άξονες πολιτικής, γύρω από τους οποίους πρέπει να αναζητηθεί μια λύση, σε σκληρές διαπραγματεύσεις με τους εταίρους μας.

πηγή: http://epikoinonia-arg.gr/

H ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ , Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Αποφράς ημέρα στην ελληνική ιστορία πρέπει να θεωρηθεί η 29η Ιουνίου, ημέρα ψήφισης από τους “155” του “μεσοπρόθεσμου προγράμματος”. Προγράμματος που δεν μπορεί δυστυχώς κανείς να το χαρακτηρίσει διαφορετικά, παρά ως πρόγραμμα δολοφονίας της Ελλάδας, του ελληνικού λαού και κράτους, της ελληνικής οικονομίας και δημοκρατίας. Και την ψήφισή του τίποτε άλλο από παράδοση, συνθηκολόγηση στον οικονομικό, χρηματοπιστωτικό κατακτητή. Κανείς ¨Ελληνας δεν μπορεί να διαβάσει καν αυτό το πρόγραμμα, χωρίς να ντραπεί, όπως προσφυώς είπε στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας. Κι αν ένας, έστω, αναγνώστης μας, διαφωνεί με την κατηγορηματικότητα των εκφράσεων που χρησιμοποιούμε, τον καλούμε, πριν κρίνει εμάς, να μπει στον κόπο να το διαβάσει.

Βασιζόμενη στη συνεργασία της κυβέρνησης και στηριζόμενη στην ψήφο των βουλευτών, εκμεταλλευόμενη και την θερινή άμβλυνση των πολιτικών αντανακλαστικών εδώ και διεθνώς, η τρόικα θα επιτεθεί πιθανότατα στην Ελλάδα μέσα στον Ιούλιο και τον Αύγουστο, με έναν ορυμαγδό μέτρων και λεηλασιών, με τον ίδιο τρόπο που τα τανκς του Γκουντέριαν της επετέθησαν την άνοιξη του 1941. Η μορφή της ασκούμενης βίας έχει αλλάξει, όχι η τελική επιδίωξη, η υποδούλωση της χώρας, η μετατροπή της σε άθλια αποικία της παγκοσμιοποίησης, η χρήση της Ελλάδας για την πειθάρχηση όλης της ευρωζώνης, τη μετατροπή επίσημα της ΕΕ σε δικτατορία των αγορών, του διεθνούς, και σε μεγάλο βαθμό εξωευρωπαϊκού, χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Η τρόικα δεν είναι παρά η εμπροσθοφυλακή του νέου ολοκληρωτισμού που επελαύνει από την Ελλάδα κατά της Ευρώπης, κατά δηλαδή των πολιτικών και κοινωνικών κατακτήσεων των ευρωπαϊκών λαών μετά τη Γαλλική Επανάσταση και, ιδίως, την νίκη επί του Χίτλερ το 1945. Η διαφορά με το 1941 είναι ότι η κυβέρνηση της Αθήνας έκανε τώρα ότι μπορούσε για να προκαλέσει και διευκολύνει αυτή την επίθεση, για να οργανώσει την ήττα, υποδούλωση και καταστροφή του ελληνικού λαού.

Aπό τον Γλέζο στον Κουρουμπλή

Την ώρα που η Εξουσία αδίστακτα επέβαλε, τρομοκρατώντας, εκβιάζοντας, δωροδοκώντας με αξιώματα, στο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας να αυτοκτονήσει και στους βουλευτές να κλείσουν τα μάτια τους μπροστά στο εθνικό συμφέρον και τη δημοκρατική τάξη, χρειάστηκε ένας τυφλός για να δει την αλήθεια. Αστραπή φωτός στην πιο βαθιά νύχτα της Ελλάδας, η ψήφος του Παναγιώτη Κουρουμπλή έχει την ίδια βαρύτητα και σημασία που είχε το κατέβασμα της σημαίας των Ναζί από την Ακρόπολη, έστω κι αν ο Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ δεν χρειάστηκε, ευτυχώς, να διακινδυνεύσει τη ζωή του. Εύφημο μνεία θα αποδώσει η Ιστορία και στους βουλευτές της ΝΔ Σπ. Γαληνό και Π. Καμμένο, που καταψήφισαν στο σύνολό του τον εφαρμοστικό νόμο.

¨Όπως σε όλες τις κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας, ο ελληνικός λαός, εφευρέτης της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας, ο λαός που έκανε τη δεύτερη μεγαλύτερη Επανάσταση στην Ευρώπη, μετά τη Γαλλική, και προέταξε την ισχυρότερη αντίσταση στον Χίτλερ, σχετικά με το μέγεθος της χώρας του, ήταν παρών αγωνιζόμενος έξω από τον χώρο του εγκλήματος.

Απλοί άνθρωποι, νέοι και γέροι, συνταξιούχοι και μεροκαματιάρηδες υπερασπίστηκαν τη χώρα τους την ώρα που ασελγούσαν πάνω της στο εσωτερικό της Βουλής. Αντιστάθηκαν επίμονα και ηρωϊκά στην πιο εκτεταμένη χρήση αστυνομικής βίας μετά τη στρατιωτική δικτατορία και στη συνδυασμένη προβοκατόρικη δράση παρακρατικών και αστυνομίας.

Το μεσοπρόθεσμο δεν είναι μια πολιτική που μπορεί κάποιος να τη θεωρήσει καλή και κάποιος κακή. Ούτε καν οι προτείναντες και ψηφίσαντες αυτή την πολιτική δεν υποστήριξαν, όπως έλεγαν πέρυσι, ότι πρόκειται, καθ¨ οιονδήποτε τρόπο, για πρόγραμμα σωτηρίας, έστω οδυνηρής, για τη χώρα. Μια πολιτικός που φαινόταν να διατηρεί έως τώρα κάποια επίφαση σοβαρότητας, όπως η Βάσω Παπανδρέου, δήλωσε μάλιστα ότι ψηφίζει ναι, γιατί προτιμά το μαχαίρι από το πιστόλι!

Διαδρομές της Προδοσίας

Οι εκλογές όμως δεν γίνονται για να διαλέξουν οι βουλευτές το όπλο εκτέλεσης του ελληνικού λαού, της οικονομίας, του κράτους, της χώρας, του έθνους. Μόνο ως προδοσία μπορούν να χαρακτηρισθούν παρόμοιες πράξεις.

Η απόφαση των 155 είναι νομότυπη, δεν είναι νόμιμη. Είναι νομότυπη όσο ήταν και η ψήφος των Αποστατών, που παραβίασαν κάθε αρχή λαϊκής κυριαρχίας και του Συντάγματος, στηρίζοντας, με την ψήφο τους, το πραξικόπημα του Βασιληά, του Παλατιού και των ΗΠΑ, το 1965, πραξικόπημα που έγινε για να οδηγήσει και οδήγησε στη δικτατορία του 1967 και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Η ψήφιση του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου συνιστά ευθεία παραβίαση της λαϊκής εντολής, πολιτικό πραξικόπημα ακριβώς ανάλογο εκείνου του 1965. Είναι νομότυπη, αλλά νομότυπη ήταν επίσης και η ανάλογης ηθικο-πολιτικής αξίας συνθηκολόγηση του στρατηγού Τσολάκογλου, το 1941.

Εδώ βέβαια τελειώνουν οι ιστορικές αναλογίες. Η συνθηκολόγηση Τσολάκογλου είχε μεγάλη ηθικο-ψυχολογική, περιορισμένη όμως πρακτική σημασία. Η Ελλάδα είχε ήδη ηττηθεί ουσιαστικά από τον ‘Aξονα. Εδώ υπήρχαν τεράστια περιθώρια διαπραγμάτευσης, γιατί δεν ήταν έτοιμοι Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες και Βερολίνο να διακινδυνεύσουν μια παγκόσμια οικονομική κρίση και μια κρίση της ΕΕ για να περάσει το μεσοπρόθεσμο! Μόνο ηλίθιοι ή απατεώνες μπορούν να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο. Είναι λοιπόν διπλά και τριπλά προδότες οι σημερινοί, γιατί συνθηκολόγησαν χωρίς να έχουν ηττηθεί, προκαλώντας με τη συνθηκολόγηση την ήττα.

Σε ότι αφορά το 1965, η Αποστασία οδήγησε όντως, τελικά, στην απώλεια της μισής Κύπρου το 1974. Αλλά ακόμα και αυτή η τραγική απώλεια μπορεί να αποδειχθεί τίποτα μπροστά στον κίνδυνο να χαθεί, όχι η μισή Κύπρος, αλλά ολόκληρη η Ελλάδα.

Αεροπειρατεία ενός κράτους

Οι τελευταίες εξελίξεις μοιάζουν, δυστυχώς, να επιβεβαιώνουν όσους υποστηρίζουν ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια καλή ή μια κακή κυβέρνηση, έχουμε να κάνουμε με μια “οθόνη”, που αποκρύπτει την “κατάληψη”, στην πραγματικότητα, του ελληνικού κυβερνητικού και κρατικού μηχανισμού από αλλότριες δυνάμεις, που χρησιμοποιώντας το όνομα του Πρωθυπουργού μπόρεσαν να ελέγξουν το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας και, στη συνέχεια, την κυβέρνηση και το ελληνικό κράτος, προκαλώντας και εκμεταλλευόμενοι την κρίση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην ελληνική ιστορία, ούτε είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που εμφανίζονται τέτοιες τάσεις. Το αντίθετο. Η ειδοποιός διαφορά όμως της σημερινής ελληνικής περίπτωσης, είναι η ολοκληρωτική αποξένωση της κυβέρνησης από την ελληνική κοινωνία. Ούτε οι κυβερνήσεις των Αποστατών, ούτε η Χούντα του Παπαδόπουλου, ήταν καθ¨ οιονδήποτε τρόπο αντιπροσωπευτικές του ελληνικού λαού ή ανεξάρτητες κατ¨ελάχιστον έναντι των Ξένων. Ακόμα κι αυτές όμως είχαν κάποιο όριο στο τι μπορούσαν να κάνουν, γι¨αυτό και χρειάστηκε να έρθει ο Ιωαννίδης για να ολοκληρωθεί το έγκλημα.

Η κυβέρνηση είναι ειλικρινής λέγοντας ότι δεν την ενδιαφέρει το πολιτικό κόστος. Δεν την ενδιαφέρει γιατί δεν αναφέρεται στον ελληνικό λαό, ούτε δίνει σε αυτόν λογαριασμό, ούτε κυβερνά καν η ίδια. ¨Άλλες δυνάμεις κυβερνούν εδώ, μη ελληνικές. Η κυβέρνηση λειτουργεί εν τέλει, συνειδητά ή όχι, αλλά αυτό έχει δευτερεύουσα σημασία, ως εντεταλμένο απόσπασμα του επελαύνοντος “ολοκληρωτισμού των αγορών”, ενός διεθνούς πραξικοπήματος που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, για την πλήρη επικράτηση του χρηματιστικού κεφαλαίου επί των κρατών. Λειτουργώντας έτσι δεν οργανώνει μόνο την αποικιοποίηση, υποδούλωση και καταστροφή της Ελλάδας, έχει καταστεί και παράγων πανευρωπαϊκής αποσταθεροποίησης.

Στο τέλος μάλιστα κινδυνεύει, αυτή η κυβέρνηση, τόσο ανίκανη να διαμεσολαβήσει μεταξύ ελληνικού λαού και διεθνούς συστήματος, να γίνει μπούμερανγκ και για τις δυνάμεις που τη χρησιμοποιούν. Στο μέτρο ιδίως που αδυνατεί να παγιώσει την κυριαρχία τους στη χώρα, οδηγώντας είτε σε εξέγερση, είτε σε εθνική κατάρρευση. Τότε, μπορούν να ενεργοποιηθούν οι δυνάμεις του Χάους, που θέλουν την καταστροφή της ΕΕ και δεν αρκούνται στον μεταμοντέρνο ολοκληρωτισμό, αλλά προτιμούν τον … κανονικό!

Υπάρχει ελπίδα;

Θεωρητικά τουλάχιστον, μια τόσο απελπιστική κατάσταση προσφέρει δια της ακρότητός της και τη μόνη δημοκρατική λύση. Τη μετατροπή της Ελλάδας σε φορέα του αιτήματος για μια οργανωμένη απάντηση της Ευρώπης στις αγορές, κάτι που μπορεί να ενδιαφέρει όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς.

Η πρώτη προϋπόθεση για να συμβεί κάτι τέτοιο έχει παρουσιαστεί: είναι η πολιτική αφύπνιση του ελληνικού λαού, το μεγαλειώδες κίνημα των Πλατειών. Αυτό που καθυστερεί όμως επικίνδυνα είναι η εμφάνιση ηγεσιών, ιδεών, προγραμμάτων, η πολιτική και προγραμματική συγκρότηση των αντιμνημονιακών δυνάμεων, η διεθνής τους δικτύωση.

Δεν αρκούν το 2011 αγριοφωνάρες και γενικόλογες καταγγελίες, χρειαζόμαστε συγκροτημένες ιδέες και προγράμματα. Δεν είναι αξιόπιστος, κάποιος που φιλοδοξεί να σώσει την Ελλάδα, αν εξωραϊζει την πραγματικότητά της. Δεν κάνουν για ηγέτες φθαρμένα και ανακυκλούμενα υλικά και πρόσωπα, ακόμα όμως περιμένουμε την εμφάνιση αξιόπιστων ηγεσιών, ικανών να αναλάβουν το τιτάνιο έργο της σωτηρίας της χώρας. ¨Οσο για τις κρίσιμης σημασίας διεθνείς συμμαχίες των κάθε λογής αντιμνημονιακών, του ελληνικού λαού, η κατάσταση είναι μέχρι τώρα απελπιστική.

Οι δυνάμεις που επιτίθενται στον ελληνικό λαό το γνωρίζουν, γι¨αυτό και επιχειρούν να κάνουν ότι περισσότερο μπορούν όσο πιο γρήγορα γίνεται, εκμεταλλευόμενες την ύπαρξη της τωρινής κυβέρνησης, όσο υπάρχει, και το καλοκαίρι.



ΥΓ. Δεν αντιλαμβανόμαστε τι εξυπηρετούν οι ανακοινώσεις των κομμάτων της αριστεράς εναντίον των αποδοκιμασιών και προπηλακισμών βουλευτών και Υπουργών. Δεν έχουν ασφαλώς λόγο να υποστηρίξουν τέτοιες εκδηλώσεις ή να τις οργανώσουν ή να πάρουν την ευθύνη τους. Αλλά αν οι βουλευτές και οι υπουργοί δεν θέλουν αποδοκιμασίες, μπορούν κάλλιστα και απλούστατα να τις αποφύγουν, τιμώντας τον όρκο τους.

Επίκαιρα, 7.7.2011

πηγή: Konstantakopoulos.blogspot.com  

Emil Cioran, περί των Ρώσων(απόσπασμα απο το ''Ο πειρασμός του Υπάρχειν")

Όσον αφορά τη Ρωσία, δεν μπορούμε να εξετάσουμε το παρελθόν της χώρας χωρίς να νιώσουμε ένα ρίγος, ένα τρόμο ποιότητας. Παρελθόν υπόκωφο. πλήρες υπόγειας αναμονής, αγωνίας, παρελθόν πεφωτισμένων αρουραίων. Η εισβολή των Ρώσων θα κάνε τα έθνη να τρέμουν , ήδη έχουν εισάγει το απόλυτο στην πολιτική. Είναι η πρόσκληση για μιαν ανθρωπότηταλεηλατημένη απο τις τύψεις, στην οποία δεν θα παραλείψουν να δώσουν την χαριστική βολή. Αν εμείς δεν έχουμε πια ψυχή, έχουν εκείνοι, και με το παραπάνω. Κοντά στην καταγωγή τους , σε αυτό το συναισθηματικό σύμπαν, όπου το πνεύμα προσχωράει ακόμα στο χώμα, στο αίμα, στη σάρκα, αισθάνονται αυτό που σκέφτονται, οι αλήθειες τους, όπως και τα λάθη τους, είναι συναισθήσεις, ερεθίσματα, πράξεις. Στην πραγματικότητα, δεν σκέφτονται, εκρήγνυνται.
Στο στάδιο όπου η νόηση δεν μειώνει, ούτε διαλύει τις εμμονές, αγνοούν τα νοσηρά συμπτώματα του στοχασμού, όπως και τις ακρότητες της συνείδησης, στις οποίες αυτή γίνεται παράγοντας ξεριζωμού και αναιμίας.

Μπορούν λοιπόν να ξεκινήσουν ήρεμα. Τι έχουν να αντιμετωπίσουν, εκτός απο ένα λυμφατικό κόσμο; Τίποτα μπροστά τους, τίποτα ζωντανό, στο οποίο θα μπορούσαν να σκοντάψουν, εμπόδιο ουδέν: δικός τους δεν είναι ο πρώτος που χρησιμοποίησε, μεσούντος του 19ου αιώνα, τη λέξη "νεκροταφείο", εννοώντας τη Δύση;  Εντός ολίγου θα καταφθάσουν μαζικά για να επισκεφτούν το λείψανο της. Τα βήματα τους γίνονται αντιληπτά στα λεπταίσθητα αυτιά. Ποιός θα μπορούσε στις προελαύνουσες δεισιδαιμονίες τους να αντιτάξει έστω και ένα ομοίωμα βεβαιότητας;....

΄πηγή: Emil Cioran, Ο πειρασμός του Υπάρχειν, εκδόσεις SCRIPTA

Σημεία για την μελέτη της Ανατολικής "παράταξης'' στην Ελληνική Ιστορία

1. Ο Γεωπολιτικός ντετερμινισμός στην ιστορία του Ελληνικού Έθνους, εχεί μελετηθεί απο λίγους, και με εξαίρεση το έργο του Ψυρούκη , ο οποίος προσπάθησε να αναπτύξει μια θεωρία του ΄΄ιστορικού χώρου΄΄, καμία συστηματική και μεθοδική εργασία γεωπολιτικής δεν είναι εύκολο να βρεθεί σε συσχέτιση με την Ιστορική πορεία του Έθνους. Τα τελευταία χρόνια, εμφανίστηκαν γεωπολιτικοί αναλυτές και γεωστρατηγιστές, βλέπε Μάζης και Ήφαιστος, το έργο τους είναι σημαντικό για την βάση μιας εθνικής ανάλυσης της γεωπολιτικής και γεωπολιτισμικής θέσης της χώρας, δεν αποτελεί όμως σώμα μιας συνεκτικής θεωρίας για την γεωπολιτική ιστορία της χώρας στο πέρασμα των αιώνων.

2. Η πάλη της αντίθεσης Δύση/Ανατολή μέσα στην πορεία εξέλιξης του Ελληνικού πολιτισμού, οφείλει να φωτιστεί μέσα στα ειδικά στάδια και φάσεις που έχει διανύσει το Έθνος, γιατί σε κάμία περίπτωση η αντίθεση αυτή δεν μπορεί να εξηγηθεί με βάση τις διόπτρες της κυρίαρχης ιδεολόγιας που καθορίζει κάθε φορά την ιστορική ανάγνωση. Άλλο πράγμα ο καθορισμός που δίνει στο Δύση/Ανατολή η περίοδος των Περσικών πολέμων και η αντίσταση των Ελληνικών πόλεων στην Ανατολική εισβολή και άλλο πράγμα το πως μετατοπίζεται αυτή η σχέση με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τους Ελληνιστικούς χρόνους και μετέπειτα την Ρωμαική Αυτοκρατορία.

 Άλλο πράγμα η σχέση του Έθνους με την Ανατολική περιοχή της Ευρώπης και την Μέση Ανατολή κατά την διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και άλλο πράγμα κατά την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Παρόλα αυτά υπάρχουν κάποια σταθερά σημεία που μπορούν να αποτελέσουν μια βάση εξαγωγής συγκεκριμένων επιστημονικών συμπερασμάτων για την ειδική πολιτική και οικονομική επίδραση που είχε κάθε κοσμοσύστημα στον Ελληνικό χώρο και ποιά ήταν τα στοιχεία αφομοίωσης, ενσωμάτωσης, υποταγής ή και εξοικείωσης , που παρήχθησαν απο το λαό και το έθνος απέναντι σε καθένα απο αυτά. Για παράδειγμα, στην συνείδηση του ελληνικού λαού η άλωση της Πόλης και απο τους ΄Δυτικούς και απο τους Οθωμανούς , δεν έχει πάρει την ίδια θέση και δεν κινητοποιεί τις ίδιες μνήμες και αντανακλαστικά. Και αυτό οφείλεται στο τι ιδεολογικά εμφανιζόταν να είναι ο καθένας απο αυτούς τους εχθρούς του έθνους, ο ένας Χριστιανός αλλά προδότης και ο άλλος αλλόθρησκος αλλά φανερός εχθρός.
Από αυτή την άποψη, αν η Ελλάδα είναι όριο της Δύσης ή της Ανατολής, καθορίζεται απο το ποιοί ηγεμόνες καθορίζονταν απο την μία ή την άλλη κατάσταση ενεργητικά ή παθητικά και φυσικά αν θεωρούσαν απο άποψη πολιτισμική και πολιτική την Ανατολική πλευρά, οργανικό χώρο ανάπτυξης του λαού και του έθνους.
 Το πέρασμα απο την πόλη-Κράτος στην Ελληνιστική ηγεμονία και επέκταση προς Ανατολάς είναι η πρώτη μεγάλη ιστορική μετάβαση με επαναστατικές συνέπειες για την ανάπτυξη όλοκληρης της μέχρι τότε γνωστής ανθρωπότητας. Μετάβαση που όρισε άλλα μεγέθη στις έννοιες πολιτική, Κράτος, Αυτοκρατορία, θρησκεία, ηγεμονία, πόλεμος,πολιτισμός. Σε αυτό το σημείο γίνεται επίσημα μια σύνθεση της Ελληνικής ζωής με την Ανατολική, σε επίπεδο κοινωνικό -οικονομικό και θρησκευτικό.

Η είσοδος του Χριστιανισμού στην Δύση γίνεται απο την Ελλάδα και εδώ οι πολιτισμικές ιδιαιτερότητες των διαφορών που κορυφώθηκαν στο Σχίσμα των Εκκλησιών, πέρα απο τα βασικά πολιτικά κίνητρα που καθόριζαν τα συμφέροντα της Παπικής πολιτικής ενάντια στην Βυζαντινή οντότητα, έχουν πολλές διαστάσεις απο αυτή την Ελληνιστική εποχή και το σμείξιμο του Ελληνικού πεπρωμένου με τον Ανατολικό χώρο.
 Αυτή είναι και η τραγική αντίθεση που διατρέχει τον ιστορικό χώρο του έθνους, εξ ανατολών ήρθε η κατάκτηση εξ ανατολών προσμένονταν και η λύτρωση του γένους( Οθωμανισμός και Ρωσισμός ως αντίθεση) .

3. Η Επανάσταση του ΄21 και η ίδρυση του νεοελληνικού Κράτους αποτελεί μια ακόμα τομή μελέτης για την εμπέδωση της Δυτικής γραμμής στον Ελληνικό χώρο. Απο την πρώτη στιγμή έχουμε ξενόφιλα κόμματα, που εκφράζουν τους μεγάλους αυτοκρατορικούς σχηματισμούς της εποχής, ο δυτικισμός και ο ανατολισμός για πρώτη φορά εμφανίζονται σαν μοντέλα πολιτικής αλλά και πολιτισμικής αντίθεσης. Έχουμε Μαυροκορδάτο και Καποδίστρια, έχουμε Κολοκoτρώνη ,Υψηλάντη και απο την άλλη μεριά τους Κωλέτηδες. Έχουμε μια καθοριστική επίδραση του Ρωσισμού στην Ελληνική Επανάσταση( ρόλος Καποδίστρια, στήσιμο Φιλικής Εταιρείας), έχουμε μια πρώτη προσωρινή νίκη του Ρωσισμού-Ανατολισμού με την διακυβέρνηση Καποδίστρια και απο εκεί και έπειτα, ξεκινάει μια μακροχρόνια πορεία υποδούλωσης και ενσωμάτωσης του Κράτους στους Δυτικούς σχηματισμούς.

4. Το Ανατολικό, είναι μια επιλογή εθνικής ανεξαρτησίας όλων των λαών της Βαλκανικής και της Μέσης Ανατολής, είναι μια επιλογή που καθορίζεται απο την στάση του Ρήγα, όραμα ανολοκλήρωτο και βαθιά ευρασιατικό μέσα στον πόλο της Βαλκανικής χερσονήσου. Αυτό που μια μελέτη γεωπολιτικής οφείλει να αναπτύξει απο την σκοπιά μιας ευρασιατικής επιλογής, είναι πως μπορεί η χώρα μας να μεταβεί απο το ΄΄Ανήκομεν εις την Δύση΄΄ στο ανήκομεν εις την καθ΄ημάς Ανατολή. Η οικονομία, ο πολιτισμός-ιδεολογία και η πολιτική μορφή μιας τέτοιας μετάβασης σημαίνουν ρήξεις και συγκρούσεις που η ιστορική τους σημασία θα μπορεί να συγκριθεί μόνο με τις περιόδους που το ΄Εθνος αναζητούσε να σπάσει τα δεσμά της σκλαβιάς και να δημιουργήσει μια δική του Κρατική οντότητα. Πόσο δική του υπήρξε, πόσο το άφησαν να την φτιάξει, πιά το ξέρουμε όλοι, όμως οι αναλογίες εκεί βρίσκονται σήμερα, με εκείνες τις μαύρες αλλά ηρωικές εποχές.

5. Οι Αυτοκρατορίες και οι Ιμπεριαλισμοί που εμπόδισαν την αυτοδύναμη σύσταση του Έθνούς, δεν εμπόδισαν την βαθιά λαική συνείδηση να ταυτίσει την μοίρα της με την Ανατολική θέση της χώρας, ο λαός ξέρει πως τα μεγαλεία του, το αίμα του, η προσφορά του στην ανθρωπότητα, οι επιρροές του αλλά και οι μεγαλύτεροι εχθροί του, απο εκεί ήθελαν να τον εκτοπίσουν, απο τη γη που ανατέλει πάντα ο ήλιος.
Η μοίρα ενός λαού είναι αποκλειστικό ζήτημα ΑΓΩΝΑ. Ο ιστορικός χώρος κάθε Έθνους δεν είναι παρά σύνθεση της πολιτικής και οικονομικής δράσης του μέσα ή πέρα απο καθορισμένα γεωγραφικά όρια. Μέλλον υπάρχει μόνο εάν, το λιγότερο, ο ιστορικός χώρος ενός έθνους διατηρεί την ανεξαρτησία του, και το περισσότερο αν ανήκει σε μεγαλύτερες γεωπολιτικές οντότητες που δεν απειλούν την ανεξαρτησία του αλλά επιτρέπουν την ανάπτυξη της συνολικά.

Σε αυτή τη βάση, έχει αξία ένα συνεχές γεωπολιτικό έργο ανάγνωσης και δημιουργίας θέσεων για μια Ελλάδα που υπάρχει στα μυαλά κάποιων ως ανεξάρτητη, αιώνια και Ανατολική, μέχρι να γίνει ο λαός όλος ο αρχάγγελος Μιχαήλ της...

IMPERIUM GAIA

Πέντε Θέσεις για το Νόημα της Ζωής, Αλεξάντρ Ντούγκιν

Είναι καιρός να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς να δίνουμε προσοχή στην στυλισιτκή ορθότητα και την ακαδημαϊκή χροιά. Γίνεται σαφές ότι, σε κάθε περίπτωση, κανείς δεν θα καταλάβει ή δεν θα μας συλλάβει. Ως εκ τούτου δεν υπάρχει καμία πραγματική αιτία να δώσουμε στο λόγο σε υψηλότερο στυλιστικό απόηχος. Δεν παίζουμε σκάκι στο τέλος της Κάλι-Γιούγκα. Ο καθένας θα πρέπει να καταστήσει σαφές στον εαυτό του, τι θέλουμε και τι θέλουμε από εσάς προσωπικά. Η ερώτηση είναι σχετικά με το νόημα της ζωής. Μια τυπική ερώτηση. Κατά το πέρασμα του χρόνου έχουμε να το αντιμετωπίσουμε χωρίς γέλιο ή κρυφτούλι γύρω από το θάμνο. Ο στόχος μας έχει πολλά επίπεδα.

1.Πρώτο Επίπεδο. Ο Καθένας πρέπει να κατανοήσει την εξέλιξη της Ιστορίας.

Χωρίς αυτό, είναι πολλά πράγματα που μένουν ασαφής: το πλαίσιο στο οποίο  βρισκόμαστε, η γλώσσα που μιλάμε, το περιβάλλον με το οποίο  έχουμε να κάνουμε.Όποιος δεν καταλαβαίνει την πορεία της ιστορίας και των μοντέλων της είναι τόσο άχρηστος όσο ένα σκιάχτρο στην άκρη ενός χωραφιού. Υπάγεται σε εξωτερικό δυνάμεις, και οι πνευματικές του ικανότητες είναι ελάχιστες. Κάθε μεμονωμένος ιδιώτης θα πρέπει να έχει τουλάχιστον κάποια ιδέα για την πορεία της ιστορίας.Κάποτε οι άνθρωποι δεν τολμούσαν να εμφανιστούν δημόσια χωρίς κάποιες ορισμένες ιδέες σχετικά με την πορεία της ιστορίας. Σήμερα, η ίδια η ερώτηση μπορεί να φαίνεται λίγο πολύ αφηρημένη για τους επαγγελματίες φιλοσόφους, ιστορικούς, και προέδρους. Η λάμψη και η τηλεόραση έχουν γίνει τα προθέματα του εγκεφάλου του έθνους. Κάποιος μιλάει για κάτι - ενδεχομένως αστειεύεται, ή λέει μια ιστορία για το πώς ακριβώς βγήκε από τη φυλακή. Το πνεύμα της εποχής μας είναι εναντίον ημών που υπερασπιζόμαστε την κατανόηση της ιστορίας. Θα μπορούσε αυτό να είναι απλά μια σύμπτωση;

2. Δεύτερο επίπεδο. Ο Καθένας πρέπει να συμμετέχει στην εξέλιξη της Ιστορίας.

Αλλά μόνο αφού την καταλάβετε, τουλάχιστον κατά προσέγγιση. Διαφορετικά, βρισκόμαστε σε μια παράλληλη κατάσταση με το άγνωστες δυνάμεις να τρίζουν τα δόντια μας. Μόλις έχουμε λάβει κάποιο μοντέλο της εξέλιξης της ιστορίας, συμμετέχοντας σε αυτήν αυτό γίνεται όλο και πιο έγκυρο. Τώρα, η διαδικασία της ύπαρξης αποκτά εξεγερμένους ήχους. Οι πρώτες διαφοροποιήσεις πραγματοποιούνται. Οι πρώτες υπαρξιακές και γνωσεολογικές εμπειρίες λαμβάνουν χώρα. Κάτι και κάποιος θα σταθεί ενάντια στις απόπειρες σου, κάτι σας και κάποιος θα σας υποστηρίξει. Η ζωή αποκτά νέο νόημα, διανυσματική ακρίβεια. Η συμμετοχή δεν πρέπει να είναι μεγάλη. Μερικές φορές τα μικρά πράγματα είναι αρκετά, καθημερινές δραστηριότητες. Για παράδειγμα, μπορείτε να θυμάστε ότι ζείτε το τέλος της ιστορίας. Ως αποτέλεσμα, μπορείτε να πιείτε τον καφέ σας ή κάντε μια βόλτα στο πάρκο ή να χτυπήσετε κάποιον - αλλά δεν είναι τόσο απλό, από τη στιγμή που ενεργείται ως ένα ον που εργάζεται για το τέλος της ιστορίας. Κάθε σας κίνηση, κάθε κατάστασή σας, κάθε συναίσθημα σας αποκτά νέες διαστάσεις. Φυσικά, δύσκολα θα κρατηθείτε στο καθημερινό επίπεδο, χωρίς να προσπαθήσετε να κοινωνικοποιήσετε την εμπειρία σας. Για το λόγο αυτό μεταφέρεστε στο τρίτο επίπεδο, είτε το θέλετε είτε όχι.

3. Τρίτο επίπεδο. Ο Καθένας πρέπει να αλλάξει την εξέλιξη της Ιστορίας.

Αυτή είναι η λογική συνέπεια του δεύτερου επιπέδου. Εάν η συμμετοχή σας κατά τη διάρκεια της ιστορίας δεν παρουσιάζεται  στις αλλαγές της, είτε είναι ακόμα και οι μικτότερες αλλαγές, η συμμετοχή σας είναι εικονική. Αυτό είναι σαφές. Με την προσπάθεια να αλλάξετε  ακόμη και τα μικρότερα σωματίδια μέσα στο πέρασμα των αιώνων δοκιμάζετε την κατάσταση της δικής σας  ιστορικής ύπαρξής. Είναι ένα επικίνδυνο μονοπάτι, και διαθέτει πολλές παγίδες και λάκκους. Εδώ θα πρέπει να μάθετε να διακρίνετε μεταξύ διαφορετικών πνευμάτων. Πρώτα βγαίνει ο σαρκαστικός δαίμονας της ματαιοδοξίας, το κακό δίδυμο σας, . Προσπαθεί να σας ρίξει στην χοάνη της σκοτεινής περιδύνησης, και αυτό θα φανεί σε σας, όσο θα ωριμάζετε και θα αφήνετε ίχνη σε μια μεγάλη μάζα του χρόνου, αλλά στην πραγματικότητα  τα αυτιά σας είναι περικυκλωμένα από τον άξονά σας. Ένα συνοθύλευμα ψευτο-δανδισμού . Πάρτε τον άξονα σας και πηγαίνετε να εντυπωσιάσετε γυναίκες σε κάποιο μουσείο. Η πραγματική αλλαγή στην πορεία της ιστορίας - έστω και σε ένα βαθμό - είναι ένα Επίτευγμα. Αυτό είναι πολύ, πάρα πολύ. Σε περίπτωση που έχετε περάσει από τα πρώτα δύο επίπεδα, αυτό είναι. Σε αντίθετη περίπτωση, όλα αυτά δεν είναι παρά ψευδαισθήσεις ενός ηλίθιου.

4. Τέταρτο επίπεδο. Ο Καθένας πρέπει να γυρίσει την πορεία της Ιστορίας 180 μοίρες

Μια απρόβλεπτη κίνηση. Σσσσ!, ήρεμα, εδώ αρχίζουμε να παρουσιάζουμε την ουσία των μυστικών σκέψεών μας. Αυτό είναι το πιό υψηλό επίπεδο αλλαγής της εξέλιξης της ιστορίας. Εάν γυρίζετε τη εξέλιξη της ιστορίας εντελώς, είστε ίσοι με την ίδια την ιστορία, είστε το doppelgдnger της -ο άνθρωπος-χρόνος. Αυτό σημαίνει ότι είστε μέσα, όχι έξω. Και ο κύκλος των γεγονότων σας περιβάλλει. Αλλά μόνο οι ήρωες και οι Άγιοι είναι σε θέση να το κάνουν αυτό. Αλλά ποιος είπε ότι τα δίποδα γουρούνια γίνονται ανεκτά από την οντολογία; Ο οποιοσδήποτε φέρει την ανθρώπινη μορφή πρέπει είτε να είναι ανθρώπινος είτε να τιμωρηθεί. Αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να οδηγήσετε αυτόν ή άλλους παραστρατημένους. Η μορφή μας δεν υπάρχει έξω από την καταπάτηση. Η ίδια η ουσία μας είναι ότι στερούμαστε τον τελικό καθορισμό, το τελικό θεμελιώδες έδαφος. Δεν μπορούμε ποτέ να πούμε άνθρωπος με της πλήρους υπευθυνότητας «- αυτός είναι κάτι!» Υπάρχει πάντα μια θέση για ένα διαφωνούντα, και για ένα πειστικό, ξεκάθαρο διαφωνούντα. Όσον αφορά όχι σε κάτι… Χάνουμε το έδαφος… Κάποιος καταστρέφεται, κάποιος μαθαίνει τελικά πώς να λούστει στις φλεγόμενες περιοχές. Δίνοντας το χαμένο σπόρο πίσω στον εαυτό του, κολλώντας την εκφρασμένη λέξη πίσω στο λαιμό κάποιου. Όταν έχετε την υποχρέωση ότι κάτι είναι ΜΕΣΑ, κάτι είναι η συζήτηση της ημέρας, και, τελικά, «κάτι είναι εδώ και τώρα» - απαντήστε με το κακό γέλιο, να αναβοσβήσει τα μάτια, ενεργήστε και χορέψτε σε  κύκλους. Τίποτα δεν είναι όπως αυτό, τίποτα δεν είναι, τίποτα δεν είναι σύγχρονο. Απόδειξε το, μόλις τα πετύχεις όλα, ρίξτο  στον υπόνομο. Το Topmodels είναι τα οντολογικά θύματα των μεταφυσικών ελεύθερων σκοπευτών. Στην κόλαση, η νεκρή Naomi Campbell παίζει ένα braindrum φιαγμένο από τα κόκκαλα του Yakubovich. Η νέα εθνικό-μπολσεβίκικη «χώρα των θαυμάτων». Ο Vlad, ήταν ζωντανός ένα λεπτό πριν… Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ… Τι σημαίνει, «μην ξεχάσετε ποτέ»; Πρέπει να λάβουμε τις λογικές αποφάσεις με αυτό.  Πίσω στο Χρόνο!

5. Πέμπτο επίπεδο.Το τελευταίο. Ο Καθένας πρέπει να σταματήσει την εξέλιξη της Ιστορίας

Αυτός γίνεται κατανοητό (O , έλα τώρα…). Εάν είμαστε σε θέση να γυρίσουμε την πορεία της ιστορίας 180 μοίρες, βρισκόμαστε σε έναν κόσμο όπου όλα δεν είναι όπως το χθες, όχι όπως σήμερα, ούτε αύριο. Θα υπάρξει οποιαδήποτε Ιστορία αφότου  γυρίσει η εξέλιξη της πίσω; Θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε Ιορδάνη, εκεί πού ο λυτρωτής μας που περπάτησε, ο ποταμός που σταμάτησε να πηγάζει εκ του καθαρού τρόμου Ή τα χωρισμένα νερά της Ερυθράς Θάλασσας, πού Μωυσής περπάτησε, «θαλασσίως».
Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε ''ένα κόμμα''; Μια λεπτή διαφορά παραμένει ίδια. Επιστρέφοντας ή ακόμα και χωρίς μια εξέλιξη… Φαίνεται όπως έναςς απόμακροςς ορίζοντας, αλλά αυτό δεν είναι μια κενή συζήτηση. Θα πρέπει να λύσουμε αυτό το σημαντικό πρόβλημα μέσα σε αυτό το σώμα. Το σώμα, φυσικά, θα είναι κάπως διαφορετικό, λίγο πιό ζαχαρούχο, αλλά ένα σώμα εντούτοις. Προς τα πίσω ή πουθενά καθόλου; Για να αρχίσει πάλι ή για να μείνει  ίδιο; Για να είναι όσο το δυνατόν σαφέστερο, θα απαντήσουμε ειλικρινά: Θα πρέπει να το σταματήσουμε, αν και μερικές δυνάμεις  αυτού του κόσμου μπορούν να μην συμφωνήσουν με αυτό. Ένα σύνθετο, αφόρητο δράμα σε μια στατική θέση, η αμετακίνητη δυναμική ενός κολοσσιαίου προβλήματος.

Αλλά πρέπει να σταματήσουμε....

μετάφραση απο το http://arctogaia.com 

Ιmperium Gaia

Ο Αδόλφος και η Γεωπολιτική, Δημήτρης Μιχαλόπουλος

General Haushofer and Rudolf Hess

Τον Μάρτιο του 1924, πριν από 73 χρόνια δηλαδή, κορυφωνόταν στο Μόναχο και σε ολόκληρη τη Γερμανία του Νότου το ενδιαφέρον για δίκη στην οποία βασικός κατηγορούμενος ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ. Αυτός, ως γνωστόν, λίγους μήνες πρωτύτερα είχε επιχειρήσει κίνημα στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας. Σύμφωνα με μαρτυρίες σύγχρονες, στοιχεία του στρατεύματος και τμήματα του πληθυσμού είδαν μάλλον με συμπάθεια αυτή την απόπειρα κατάληψης της εξουσίας· η στάση της αστυνομίας όμως, που δεχόταν την επιρροή των μοναρχικών και, γενικώς, της αριστοκρατίας, είχε αποτέλεσμα την κατάρρευση της προσπάθειας: μάχη ξέσπασε σε κεντρικό σημείο του Μονάχου, κάποιοι σκοτώθηκαν, αρκετοί τραυματίστηκαν ­ και μεταξύ τους ο ίδιος ο αρχηγός των εθνικοσοσιαλιστών.

Η δίκη τελείωσε σχετικώς γρήγορα: στις αρχές Απριλίου του 1924 βγήκε η απόφαση, σύμφωνα με την οποία ο Χίτλερ έμπαινε σε περιορισμό στο Λάντσμπεργκ, φρούριο παλιό με έντονες ρομαντικές μνήμες. Εμεινε εκεί περίπου εννιά μήνες, ως τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου· μέσα σε αυτό το βραχύ διάστημα όμως η σκέψη του πήρε κατευθύνσεις που έμελλαν να επηρεάσουν τον ρουν των γεγονότων σε παγκόσμια κλίμακα.
 
Πράγματι, η βασική εμπειρία του Χίτλερ ήταν ως τότε ο Α´ Παγκόσμιος Πόλεμος, το τέλος του οποίου τον είχε βρει παρασημοφορημένο δεκανέα. Είχε πάρει μέρος σε μάχες στο δυτικό μέτωπο και είχε γνωρίσει ως αντιπάλους τους Γάλλους και τους Βρετανούς. Γεννημένος σε περιοχή της Βαυαρίας, που κατά τον 18ο αιώνα είχε ενσωματωθεί στην Αυστρία των Αψβούργων, ήξερε καλά την Κεντρική Ευρώπη και τις δυτικές παρυφές της ­ αγνοούσε όμως την Ανατολική. Εμελλε να τη μάθει και αυτήν ενόσω ήταν στη φυλακή· και σε αυτό ρόλο πρωταρχικό έπαιξε μια από τις επιβλητικότερες μορφές των παρασκηνίων της Ιστορίας, ο Καρλ Χαουσχόφερ, ανώτατος αξιωματικός του στρατού ξηράς, στοχαστής και πανεπιστημιακός καθηγητής.
Ο Χαουσχόφερ ήταν δημιούργημα του παλιού αυτοκρατορικού κατεστημένου. Είχε ζήσει ένα διάστημα στην Απω Ανατολή και, βάσει των όσων εκεί είδε, κατέληξε στο συμπέρασμα πως ο αγώνας μεταξύ των λαών δεν ήταν, στην ουσία, παρά διαπάλη για κατάληψη χώρου στην επιφάνεια του πλανήτη. Πού όμως μπορούσε να βρει χώρο η Γερμανία; Προφανώς στις εντεύθεν των Ουραλίων περιοχές, δηλαδή στη Ρωσία.
 
Η άποψη αυτή δεν ήταν νέα: επί αιώνες οι Γερμανοί οιστρηλατούνταν από το όραμα της διείσδυσής τους στις πέρα από τη Βαλτική και την Πολωνία εκτάσεις και καθυπόταξης των εκεί πληθυσμών. Η σχετική προσπάθεια είχε αρχίσει γύρω στα 1230 από τους Τεύτονες Ιππότες. Αυτοί όμως συγκρούστηκαν το 1242 με τον Αλέξανδρο Νιέφσκι, ρώσο ηγεμόνα, ο οποίος τους έριξε σε παγωμένες λίμνες και τους εκμηδένισε. Δίκαια ο τελευταίος θεωρήθηκε από τότε ο ιδρυτής της ρωσικής κρατικής ισχύος: η Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο. Ο Μέγας Πέτρος και ο Στάλιν καθιέρωσαν παράσημα στο όνομά του και ο Αϊζενστάιν γύρισε φιλμ με θέμα τη μεγάλη του νίκη...
 
... Ενώ στη Γερμανία σερνόταν ο πόθος της ρεβάνς. Το 1914, κατά τις πρώτες φάσεις της παγκόσμιας σύρραξης, ο Χίντεμπουργκ, στρατηγός και αυτός, αλλά μάλλον αγνοημένος, μπόρεσε επιτέλους να υλοποιήσει σχέδιο του οποίου από καιρό επεξεργαζόταν τις λεπτομέρειες. Κατάφερε, πράγματι, να ρίξει τα πολυάριθμα ρωσικά στρατεύματα, που είχαν μπει στα γερμανικά εδάφη, σε λίμνες και έλη και να τα εξοντώσει. Και αυτός τιμήθηκε ιδιαίτερα από τους συμπατριώτες του· δεν έγινε άγιος βέβαια, αλλά προωθήθηκε στην κορυφή της στρατιωτικής ιεραρχίας και μετά την κατάλυση, το 1918, της μοναρχίας έφτασε να γίνει πρόεδρος της Δημοκρατίας.
 
Κατά την περίοδο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου άλλωστε ανατράπηκε στη Ρωσία η δυναστεία των Ρομανόφ. Το γεγονός θεωρήθηκε αποφασιστικής σημασίας, διότι λογικό θα ήταν να επιφέρει τη διάλυση του μεγάλου κράτους που είχε σχηματιστεί πάνω σε ιδεολογικά θεμέλια βυζαντινά, δηλαδή ελληνικά. Το κράτος αυτό, αφού αρχικά απέκρουσε τις επιθετικές προσπάθειες της Δύσης, αναδύθηκε από το 1812, έτος της ήττας του Ναπολέοντα στις ρωσικές πεδιάδες, ως παράγοντας σημασίας παγκόσμιας. Επιπλέον, η σημασία αυτή ραγδαία απέκτησε χαρακτήρα μεσσιανικό: η Ρωσία όφειλε να αναμορφώσει τον πλανήτη.
 Η ορθόδοξη πίστη θα είχε πρωταρχικό ρόλο στην αναμόρφωση αυτή ­ και τούτο οπωσδήποτε θα επέφερε ευρύτερες ανακατατάξεις στη Χερσόνησο του Αίμου, κατοικημένη από χριστιανούς τους οποίους καταπίεζαν οι Οθωμανοί. Είναι χαρακτηριστικό ότι, όπως φαίνεται, οι βασικές αρχές της σχετικής κοσμοθεωρίας διατυπώθηκαν από τον Ιωάννη Καποδίστρια, Ελληνα στην υπηρεσία του τσάρου, ενώ εχθρός παθιασμένος της όλης αντίληψης αναδείχτηκε ο Μέτερνιχ, ο πρώτος που με διαύγεια συνέλαβε την ιδέα της Τουρκίας ως «ανασχετικού φραγμού» της Ρωσίας και, φυσικά, ο μεγαλύτερος εχθρός της Ελληνικής Επανάστασης.
 
Οπως και να είναι, το 1925 η Ρωσία εμφανιζόταν έτοιμη να διαλυθεί. Συνεπώς, αν η Γερμανία κατόρθωνε να ανασυγκροτηθεί και να συνέλθει από την ήττα του 1918, είχε πολλές πιθανότητες να επιτύχει επιτέλους αυτό που επιδιωκόταν από τους τελευταίους αιώνες του Μεσαίωνα, την κατάκτηση με άλλα λόγια των «εδαφών της Ανατολής». Αν αφοσιωνόταν σε αυτή την προσπάθεια, τότε σίγουρα θα είχε τη σιωπηρή έστω συμπαράσταση του δυτικού κόσμου και συνακολούθως την επιτυχία εξασφαλισμένη. Ευφυής ο Χαουσχόφερ έριξε «ακαδημαϊκό μανδύα» στο σύνολο των απόψεών του: ίδρυσε μια επιστήμη και τη βάφτισε Γεωπολιτική. Επιπλέον, βρήκε και τον άνθρωπό του: ο Χίτλερ, πανέξυπνος και πρακτικός, ήταν κατάλληλος να ξεσηκώσει τους πικραμένους από την ήττα Γερμανούς σε νέα «πορεία κατά των Ρώσων». Ποιος όμως θα τον μυούσε στη Γεωπολιτική; Το θέμα ήταν λεπτό, γιατί ο Αδόλφος απεχθανόταν τους πανεπιστημιακούς γενικώς ­ και επιπλέον βρισκόταν στη φυλακή.
Και αυτό όμως το πρόβλημα δεν άργησε να λυθεί: αγαπημένος μαθητής του Χαουσχόφερ στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου ήταν ένας νεαρός εθνικοσοσιαλιστής, ο Ρούντολφ Ες, τον οποίο ο «στρατηγός - καθηγητής» γρήγορα επέλεξε ως βοηθό. Ως γνωστόν, ο Ες πήρε μέρος στο κίνημα του Μονάχου, αλλά, αντίθετα με τον Χίτλερ, δεν πιάστηκε αμέσως: ο Χαουσχόφερ τον έκρυψε για λίγο στο σπίτι του και μετά τον φυγάδευσε στην Αυστρία. Οταν ο Ρούντολφ Ες επέστρεψε στη Γερμανία, δικάστηκε και κλείστηκε και αυτός στο Λάντσμπεργκ, όπου ο αρχηγός του είχε ήδη αρχίσει τη σύνθεση του πασίγνωστου έργου του Ο Αγών μου· σχεδόν αμέσως ο Ες ανέλαβε να τον βοηθήσει.
 
Το απαραίτητο σε αυτή τη βοήθεια υλικό τού το έφερνε ο Χαουσχόφερ, που κάθε τόσο τον επισκεπτόταν στη φυλακή. Ετσι ο Ες εξελίχθηκε σε «αόρατο» αλλά πολύ αποτελεσματικό σύνδεσμο μεταξύ του καθηγητή και του Χίτλερ και, κατά πάσα πιθανότητα, αυτός ενέπνευσε τα σχετικά με τη Ρωσία τμήματα του βιβλίου του τελευταίου: ο γερμανικός λαός θα στρεφόταν κατά των Ρώσων, αλλά προϋπόθεση γι' αυτό ήταν η φιλία της Βρετανίας, η οποία θα έπρεπε να αναλάβει ρόλο «οπισθοφύλακα» της Γερμανίας.
 
Οι συνέπειες της υιοθέτησης αυτών των ιδεών από τους εθνικοσοσιαλιστές ελαφρώς άργησαν να φανούν. Πράγματι, μόνο κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1930 η Γερμανία ήταν πια ώριμη να προγραμματίσει νέα επιθετική προσπάθεια. Το κατεστημένο της χώρας αποδέχτηκε τον Χίτλερ και, το κυριότερο, ώθησε τον Χίντεμπουργκ, αρχηγό του κράτους τότε, ο οποίος τον αποστρεφόταν, να τον ορίσει πρωθυπουργό. Συνέπεια μακροπρόθεσμη όλων αυτών υπήρξε η κατά το 1941 γερμανική εκστρατεία στη Ρωσία. Η μηχανή είχε μονταριστεί καλά και είχαν εξεταστεί όλα τα ενδεχόμενα ­ εκτός από ένα: ο Στάλιν από τα τέλη της δεκαετίας του 1930 είχε πάψει ουσιαστικώς να είναι κομμουνιστής και μεταβαλλόταν σε εθνικιστή ηγέτη κλασικού, θα μπορούσε κανείς να πει, τύπου.
Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.
 
Ο κ. Δημήτρης Μιχαλόπουλος είναι διευθυντής του Μουσείου της Πόλεως των Αθηνών.

πηγή: http://www.tovima.gr/